De immense omvang en maatschappelijke kracht van onze familieclan rustte op een diep spiritueel fundament. Dit begon al in de Keltische oudheid, waar de Linde de heilige boom van de gemeenschap was — de plek van rechtspraak, bescherming en spirituele verbinding met het hogere. De vroege clan leefde in nauw contact met de natuur en de universele wijsheid van de Druïden, die de stammen tussen de Rijn en de Maas met elkaar verbonden in een onzichtbare broederschap Druïde - Wikipedia.Met de komst van het christendom transformeerde deze spirituele kracht in een intellectuele en kerkelijke macht. De familie was zo groot en vermogend dat zij het zich kon veroorloven om generatie op generatie zonen af te staan aan de kerk. Zij werden de hoeders van de gemeenschap:

• De Middeleeuwen: Als priesters en kloosterlingen die letterlijk hielpen met het bouwen van de kerken in het Münsterland (zoals de verbinding met de abdij van Borchorst) en de grensstreek.
• De Splitsing (1421): De Dordtse tak steeg via de kerkelijke hiërarchie naar de absolute top, met als hoogtepunt de zoon van Damas van der Lindt die bisschop werd. Deze religieuze status plaveide de weg naar het hoogste landsbestuur.
• De Reformatie: In Twente, de Hoeksche Waard en het Bourtanger Moor stonden de latere generaties als protestantse predikanten op de kansel om de familie en hun gemeenschappen door turbulente tijden te loodsen.

Gedragen door de eeuwenoude gidsnamen – Wenceslaus, Conrad, Damas, Melis en Jacobus – bleef het geloof de rode draad. Wat ooit begon bij een gebed onder de heilige linde, eindigde op de belangrijkste kansels en altaren van West-Europa.