I. De Keltische Bakermat & De Bron van het Metaal (500 v.Chr. – 300 n.Chr.)

De prehistorische fundamenten van de oerstam. De familienaam ontstaat niet uit een toevallige boom, maar uit de hydrologische kenmerken van het West-Europese landschap: het vloeibare waterland (lindom) en de buigzame boombast (lent) waarmee visnetten en schilden werden gevlochten. De oervaders behoren tot de klasse van de druïden en smeden. Zij openen de prehistorische rivierwegen van de Rijn, de Maas, de Eems en de Elbe.

• 500 v.Chr. — Lentos de IJzersmid: Stamvader van de lijn. Hij ontdekt hoe hij uit de rode aarde van de Lindener Mark en in de vruchtbare dalen van het zuidelijke Alpenvoorland ijzer kan smelten met houtskool. Zijn naam betekent "De Buigzame", naar de flexibiliteit van het geharde staal.
• 420 v.Chr. — Cunobelinos Mac Lentos: Meester-zwaardveger. Hij smeedt de befaamde Keltische slagzwaarden en ontwikkelt het geheim van het 'vouwen en hameren' van staal om koolstof in het metaal te sluiten. Dit bewaarde familiegeheim vormt de basis van de latere zwaardnamen.
• 250 v.Chr. — Adretos de Schildmaker: Hij introduceert de lichte, sterke schilden gemaakt van het buigzame hout and de flexibele bast van de heilige lindebomen (Linta) langs de Lahn-rivier. Hier smelt het ambacht samen met de topografische familienaam.
• 50 v.Chr. — Damorix de Wapenmeester: Leeft ten tijde van de Romeinse expansie. Hij smeedt de defensieve Keltische pantserplaten en weigert zijn smeedgeheimen aan de Romeinse legioenen te openbaren. Het stamwoord Damo- betekent "Temmer van het Metaal" en vormt de oervorm van het latere Damis en Damas.

II. De Romeinse Grens & De Grote Europese Splitsing (300 – 1100)

De corridor verschuift langs de grote Europese rivieren. Na de val van het Romeinse Rijk splitst de familie zich in een noordwaartse as via het Rijnland en een oostwaartse as richting de Harz. Beiden bewaren zij de metallurgische continuïteit en bewaken ze de waterwegen.

• ca. 310 n.Chr. — Adrianus Flavius de Lind: Een geromaniseerde Keltische smid. Zijn smederij levert de zware ijzeren beslagen en hoeven voor de Romeinse cavalerie langs de Limes (de Rijngrens). De naam Adriaen wordt officieel verankerd.
• ca. 510 n.Chr. — Damis de Frankische Wapenmeester: Na de val van het Romeinse Rijk sluit de familie allianties met de Merovingische Franken. Hij verhuist de smederij naar een bosrijke regio rijk aan moerasijzererts: de stichting van het noordelijke stamgoed Lintorf (Ratingen). De bewoners noemen zichzelf van oudsher de Lentorphers.
• ca. 720 n.Chr. — Harnadus de Lintorpe: Meester-harnassmid ten tijde van Karel de Grote. Hij smeedt de kolder en pantsers voor de Frankische ridders in hun strijd tegen de Saksen.
• ca. 890 — Gozewinus de Lintorpe: Beheerder van de allodiale ijzergronden in Lintorf. Hij opent handelslijnen met het opkomende Prinsbisdom Luik, het centrum van de Europese wapenhandel.
• 1089 — Wernher von Lintdorf: Gevestigd in het zuidelijke Lindorf (Kirchheim unter Teck). Hij stapt naar voren als officiële getuige bij het keizerlijke Bempflinger Vertrag en tekent zij aan zij met de hoogste graven van het Duitse Rijk. Dit bewijst de vroege status van de oerstam als Uradel.

III. De Ridders van de Delta & De Keulse Pen (1100 – 1421)

De noordwestelijke tak trekt vanuit het Rijnland via Luik en het netwerk van de Heren van Cuijk, Dussen, Malsen, Arkel en Lienden de Hollandse delta in. De burchten worden gebouwd op de oude Keltische rivierknooppunten. De familie splitst zich op basis van polder- en waterbouwkundige taken: één tak beheert de hoeven aan de binnendijk, terwijl de andere takken de waterkeringen en bronnen bewaken.

• ca. 1080 — Nicolaus de Alta Lintorpe: Ridder en wapenmeester. Trekt via Luik naar het noorden en sluit zich aan bij het netwerk van de Heren van Cuijk en Malsen.
• ca. 1150 — Nicolaus (Claes) de Lindtorff / v.d. Linden: Claimt de oeverwal "in der Linde" en bouwt de vroege fundamenten van het versterkte ridderkasteel, het Huis te Lindt bij Dordrecht, in het territorium van de Heren van Arkel.
• ca. 1215 — Johannes (Jan) van der Linden: De knielende ridder op het historische altaarschilderij. Hij consolideert de eigendomsrechten langs de Devel en verankert de familietraditie in de waard.
• ca. 1245 — Adriaen van der Linden: De ridder achteraan bij het altaar op het schilderij. Beheert de strategische handels- en tolrechten langs de rivierovergangen.
• ca. 1275 — Niclaus van der Linden: De geharnaste ridder in het midden met de groen-witte andrieskruisen. Hij treedt op als officiële getuige van de oorkonde van Floris V in 1291 ("in der Linde").
• ca. 1331 — Arnoud (Aernout) vander Lindt: Ambachtsheer van De Groote en Kleine Lindt. Sluit zich aan bij het consortium van acht edellieden voor de grote herdijking en sticht de stenen ridderhofstad 't Hoff op Groote Lindt, werkend naast de Heren van Strijen en Maasdam.
• ca. 1360 — Henricus de Lintorpe (vander Lindt): Zoon van Arnoud. Hij breekt met de fysieke wapensmeedkunst en trekt naar de metropool Keulen om notaris en openbaar schrijver te worden. Als beëdigd notaris keert hij terug met de Keulse pen als de diplomatieke en juridische spil van de familie tussen het Rijnland en de delta.
• ca. 1390 — Bela vander Lindt: Dochter van Henricus, vernoemd naar de Rijnlandse familietraditie. Haar strategische huwelijk binnen de vroege Dordtse oligarchie beschermt de familiebezittingen in de Groote Lindt, vlak vóór de vernietigende Sint-Elisabethsvloed van 1421. Haar zus Nella verankert de naam Neeltje voor de latere generaties.

IV. De Synchrone Bisschoppen & De Waterinfrastructuur (1421 – 1600)

Na de vloed transformeert de oerstam. De hoofdtakken splitsen zich synchroon over de Europese rivierenmatrix. Terwijl de westelijke vleugel de macht grijpt aan de Maas en de Schelde, domineert de oostelijke vleugel het stroomgebied van de Elbe en de burchten van Goslar. In de schaduw van de burchten waken de "achterblijvers" over de dijken, bronnen en smederijen.

• 1427 — Konrad von Lintorff (Bischof von Havelberg): Grijpt de absolute kerkelijke en politieke macht aan de Elbe. Hij zweert trouw aan de Keurvorst van Brandenburg en controleert de pelgrimsroutes en de ijzerlogistiek rond het bloedwonder van Wilsnack.
• ca. 1425 — Damas Janz. van der Lindt: Gevonden in de Dordtse regentenstukken direct nach de vloed. Hij herstelt het Keltische baken Damas binnen de delta-elite.
• ca. 1485 — Melis Jansz van der Linden (Melis I): Introduceert de adellijke Cuijkse naam Melis (Amelius van Malsen/Cuijk) in de agrarische familietak van de Waard.
• 1562 — Wilhelmus Damasi Lindanus (Willem Damaszoon van der Lindt): Geboren te Dordrecht, nazaat van de Damas-regenten. Hij verlatijnst zijn naam via de notariële schrijftraditie en wordt door Filips II benoemd tot de allereerste bisschop van Roermond aan de Maas, en later bisschop van Gent. Hij regeert 26 jaar in Limburg en trekt zijn Rijnlandse en Dordtse clanleden mee naar de Maasas.

V. Het Stamhuis van Adolph Heintges & De Splitsing van de Drie Zonen (1600 – 1700)

De gouden eeuw van het Keltische smeedgeheim en de absolute bewijsvoering van de naamsverandering. Uit de verbintenis van meestersmid Adolph Heintges en Anna Brackermann (uit de clan van de brug- en braakbewakers) te Lintorf worden drie zonen geboren die elk op hun eigen manier West-Europa veroveren.

• 1602 — Dam (Adam) Heintges: Grootvader van de broers, meestersmid in Lintorf. Hij beklom de kerktoren van de St. Anna-Kirche voor het monumentale smeed- en uurwerk, het hermetische familiegeheim bewakend te midden van de burchtwacht van de ridders am den Dike (Van Dijk) en Welinck (Welling).
• ca. 1630 — Johann von der Linden (Heintges): Zoon van Adolph Heintges. Hij trekt naar de stapelmarkt Dordrecht en neemt de naam Van der Linden aan. Hij vestigt zich op de Dwarskaai als Eisenkaufmann (ijzerkoper) bij de Lange Houten Brug en wordt opgenomen als Muntmeester in het hooggewaardeerde Serment van de Munt van Holland. Zijn grafsteen bevindt zich in de Grote Kerk (Knekelkelder, huys 68 & 69B). Zijn dochter Anna trouwt in 1694 met de Franse Hugenoten-koopman Louis de Court.
• ca. 1635 — Adolph von der Linden (Heintges): Zoon van Adolph Heintges. Hij bewijst de vloeibare naamsverandering zwart-op-wit. Geregistreerd in 1666 te Dordrecht als Weinhändler (wijnhandelaar), overleden in 1682 en begraven in de Grote Kerk. Hij trouwde met Maria Beunen. Zijn dochter Anna van der Linden (1667–1720) verhuist naar 's-Gravendeel en trouwt in 1688 de machtige secretaris Willem de Voogd. Hun tak neemt de administratieve macht van het dorp over bij 't Weegje.
• 1664 — Christoph Henrici (Heintges): Zoon van Adolph Heintges. Hij kiest voor de Keulse schrijversmacht en wordt Predikant van de gereformeerde kerk in Ratingen en Lintorf (1664–1679). Zijn nauwkeurige kerkregisters bewaren de geschiedenis van de Lintorfer gezinnen. Zijn zoon Theodor Henrici von der Linden brengt de naam Von der Linden officieel weer terug naar Duitsland. Bij de doop van Christophs oudste dochter in 1666 staat zijn broer Johannes van der Lynden uit Dordrecht als peetoom vermeld, bijgestaan door broer Conrad Heintges—het ultieme bewijs van de broederlijke eenheid van de namen.

VI. De Kunstschat van Slingelandt & De Drukte in het Veen (1700 – 1900)

De oerstam splitst zich definitief in haar twee grote uiterste vleugels. In de Hollandse delta versmelt de familie met de allerhoogste regententakken die voortkwamen uit de Heren van Arkel. Aan het 's-Gravendeelse Weegje ontstaat een enorme drukte. Synchrone daaraan trekt de oostelijke tak via de IJssel en de Vecht naar het noordoosten om het Bourtanger Moor te temmen.

• 1700 — Adolph van der Linden (Muntmeester): Zoon van ijzerkoper Johann. Hij legt zijn muntmeestersexamen af en wordt Provost van de Munt te Dordrecht. Hij trouwt met Margarita van Slingeland, wier adellijke wortels rechtstreeks teruglopen naar de Heren van Arkel.
• 1701–1782 — Johan van der Linden van Slingelandt: Zoon van Adolph. Groot-ijzerkoopman, muntmeester en Provost van de Munt van Holland. Hij regeert vanuit zijn monumentale herenhuis aan de Walenvest te Dordrecht en bouwt een wereldberoemde kunstverzameling op van exact 701 schilderijen (waaronder 38 werken van Aelbert Cuyp). De collectie wordt na zijn dood via legendarische veilingen in 1785 en 1827 verspreid over alle namhafter topmusea ter wereld.
• 1737 — Melis Christiaansz van der Linden: Kleinzoon van de gereconstrueerde poldervoogd Pouwel Janz (1635). Terwijl de tak van Johan de kunst en munten beheert, vormt Melis het keiharde agrarische anker aan de linkerkant van 't Weegje in 's-Gravendeel. Hij bewaakt de grond en hoeven, recht tegenover de pakhuizen van de handelstak Kaim aan de rechterkant. Zijn kinderen (Neeltje, Jan, Sijgje, Paulus) verankeren de Melis-lijnen.
• De Veenkoloniale Takken (Bourtanger Moor): Parallel aan de 's-Gravendeelse polderdrukte bezetten hun directe neven het grote hoogveen bij Lindloh en Lindhorst aan de Eems en de Elbe. Zonder adellijke titels maar met dezelfde Keltische discipline reguleren zij de waterwerken via Damhuis (14), Brüggemann (9) (Brugman), Brügging (7), Dieks (bij de dijk), en de speermannen van Gering.

VII. De Moderne Regenten & Het Artistieke Hammond-orgel (1900 – 2006)

De eeuwenoude genen muteren in de moderne tijd naar de absolute top van de staatsrechtelijke macht en muzikale genialiteit. De pen bewaart de neutraliteit, het orgel hanteert de smeedtechniek.

• 1913 — Pieter Wilhelm Adrianus Cort van der Linden: Liberaal minister-president (premier) van Nederland tijdens de Eerste Wereldoorlog. Hij loodst het algemeen kiesrecht door het parlement en bewaart de onafhankelijkheid van de staat met de vlijmscherpe precisie van de Keulse pen. Zijn tweede zoon, de musicus Rudolph Adriaan Damas, herstelt in zijn namen de Roemvolle Wolf (Rudolf) en de Metaaltemmer (Damas) in de 20e eeuw. Hij componeert onder leiding van Arnold Schönberg.
• 1946–2006 — Rick van der Linden: Wereldberoemd componist en toetsenist van de progressieve rockgroep Ekseption en Trace. Hij studeert cum laude af in kerkorgel, de directe erfenis van de Heintges-klokkenmakers uit Lintorf. Aan zijn keyboards past hij de Keltische smeedtechniek van zijn oervader toe: hij vouwt, hamert en versmelt de klassieke meesters Bach en Beethoven met de brute kracht van de moderne rock. Hij overlijdt in Groningen, de historische poort naar het Bourtanger Moor.